تا مگر شیشه این کاخ به هم درشکند
 تا مگر ولوله افتد به دل قصر سکوت
 دست در حسرت سنگ
 سنگ در آرزوی پرواز است

شايد خيلي از ما در اين چند روز امضاي خود را در پاي بيانيه هايي كه رنگ و بويي از برابري خواهي، نفي خشونت و تبعيض جنسيتي، سنگسار، جنگ و اعدام داشتند، گذاشتيم. اما اين روزها  نام دو تن  براي كساني كه دغدغه كار اجتماعي و برابري خواهي دارند يادآور سيطره ي سنگين بي عدالتي در سرزميني است كه هزاران سال پيش از اين، اولين صداي عدالت و صلح طلبي بشر را به گوش جهان رسوند... و حالا دو نفر از كساني كه صداي دردمندي هاي زنان ايران زمين بوده اند به جرم تكرار انديشه ي همان آرمان در بندند.

يادمان باشد آنجا كه دست قوانين ناعادلانه و زن ستيز كشور ما حق حيات و آزادي و آزادگي را از زن ايراني سلب كرده است همواره شادي و محبوبه مظلوميت و برابري خواهي زن ايراني را فريادي رسا بوده اند و هر جا كه حق زن تنها و دردمندي ضايع شد خواهرانه به ميدان آمدند و تمام درد را فرياد كشيدند.

 يادمان نرود كه اگرچه دلهاي ما از درد نابرابري و تبعيض به جرم زن بودن لبريز است، دلهاي آنان بيش از ما براي اين درد تپيده است و صداي همين تپش ها بود كه خصم را دست به كار به بند كشيدن آنان كرد... اگر چه زندان هرگز حصار انديشه هاي سبز عزيزان ما نيست بياييم يك بار ديگر بينديشيم كه چطور مي توانيم صداي رساي آزادي باشيم كه از دل زندان هنوز طنين انداز است...

ثابت كنيم كه موجي كه در اين روزها دامن كشان و بي واهمه تا ميدان بهارستان و دشنام و توهين و مشت و لگد گسترانيده شد به صخره هاي سكوت نخورده و از خروش نايستاده است! ثابت كنيم كه ما هنوز چشم به آينده دوخته ايم و پيام عدالت را پا به پاي بي تابي ها و دل‌دل هاي كودكانه ي  فرزندانشان زمزمه مي كنيم ... بهار در راه است ... بهاري كه نويد آزادي شادي و محبوبه را نداشته باشد سرآغاز زيبايي نخواهد بود بر جشن طبيعت. پس تا زمستان بار سفر نبسته و بهار از راه نرسيده و تا هنوز دير نشده فريادي كنيم به بلنداي غيرت و همت عزيزان در بندمان و آرزو كنيم كه آزاد شوند از چهار ديوار زندان... گرچه دنياي زن ايراني چيزي جز ديوار نيست...

امضا كنيد: 

اطلاعیه در محکومیت دستگیری دو تن از فعالان جنبش زنان