فروغ بود که گفت : یک پنجره برای دیدن یک پنجره برای شنیدن یک پنجره که مثل حلقه چاهی در انتهای خود به قلب زمین می رسد وباز می شود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم سرشار می کند و می شود از آن جا خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد - یک پنجره برای من کافی ست
